NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Widziałem, jak Spinks spuścił mu lanie w Vegas.
ZAKŁAD KARNY OREGON
Zrobił się zbyt pewny siebie.
Żebyś widział jego minę, gdy schodził z ringu.
A walka Nortona? Ali nie miał szans.
Norton to twardziel.
Cofał się do narożnika. Trzymał gardę.
Złamał Alemu szczękę.
Pamiętam.
Widziałem wywiad z trenerem Alego.
Mówił, że nie wiedział, co się działo.
Ochraniacz na zęby był ciągle zakrwawiony.
Norton też nieźle oberwał,
ale to było coś.
Niełatwo złamać komuś szczękę.
Zapewniam...
to wymaga wprawy.
Witajcie w Oregonie.
Dzięki.
Holden Ford i Bill Tench.
Jesteśmy z FBI...
Dostanę coś do picia?
Jasne. Kawy?
Może być.
- Poprosimy kawę. - W zasadzie...
mam ochotę na papierosy i pizzę.
- Obawiam się, że nie da rady. - Serio?
Jesteście z FBI.
Możesz wybrać coś ze stołówki.
Walcie się. Marnujecie mój czas.
Co?
Tak tylko pogrywam.
Możemy nagrywać?
Nie wiem. Tony, mogą?
- Macie zgodę? - Było z góry zatwierdzone.
- Nie przeze mnie. - Nie musisz tego robić.
Skoro to dobrowolne, to niech wam będzie.
- Poradzimy sobie. - Wszystko gra, Tony.
Panie Brudos,
przeprowadzamy rozmowy ze skazanymi za brutalne zbrodnie.
To, co pan powie, nie może być wykorzystane przeciw panu...
To wasz magnetofon?
Elektronika idzie do przodu.
A gdzie mikrofon?
Widzi pan tę lśniącą część?
Serio?
Aparaty fotograficzne to dopiero coś. Mieszczą się w kieszeni.
To, co pan powie,
nie może być wykorzystane przy wnioskach o zwolnienie.
Będziemy pytać o rodzinę,
wcześniejsze zachowanie
i natrętne myśli związane ze zbrodniami.
Mamy na celu opracowanie analizy statystycznej,
w której pozostanie pan anonimowy.
To ma być oderwanie od monotonii?
Możemy przejść od razu do pytań.
Chętnie.
Pomówmy o fazie przed zbrodnią.
O dniu przed zabiciem pierwszej ofiary, Laury Sullivan.
Nie zabiłem jej.
Nie?
Nie znaleźli jej ciała.
Nie skazano mnie za to.
- Ale przyznałeś się. - Nie.
27 czerwca 1969 roku
przyznałeś, że zabiłeś Laurę Sullivan, Jane Weber i Kathy Schmidt.
- Nie wierz w to. - Dlaczego?
Zeznałem pod przymusem.
Zmusili cię?
Dostałem trzy dożywocia
dzięki wymyślnej zmowie policji z Portland.
Przyznałeś się do trzech morderstw.
Naszprycowali mnie i pobili.
Nie dali pogadać z adwokatem
ani z żoną.
Grozili odebraniem dzieci.
Nie znałeś Laury Sullivan?
Spotkałem ją. Łaziła po moim trawniku.
Sprzedając encyklopedie.
- To się zgadza? - Jasne.
Powiedziałeś,
że zabłądziła.
Padało, nie mogła znaleźć pewnego adresu.
Skłamałeś, że zamówiłeś encyklopedie.
Nie.
Nie mówiłeś tego?
Zaczęliśmy gawędzić.
Chciała zostać modelką.
Nic dziwnego. Była naprawdę śliczna.
Zaproponowałem jej zrobienie zdjęć.
Wtedy zaprosiłeś ją do garażu?
Wysłałeś żonę i dzieci po hamburgery?
Żebyśmy zostali sami.
I zdzieliłeś ją w tył głowy deską?
Zorientowałem się, że nie mam kliszy.
Przeprosiłem ją i pożegnaliśmy się.
Przypomnij sobie dzień przed tym spotkaniem. Co czułeś?
Uważasz się za fotografa, zgadza się?
Pierwszy aparat dostałem w wieku 15 lat.
Interesuje cię damska moda?
Trudno dziś nazywać kobiety damami.
Kobieca moda.
Znam trendy. Prenumeruję czasopisma.
- Jakie? - Głównie katalogi obuwnicze.
Katalogi obuwia.
To moje porno.
Onanizujesz się przy nich?
Zazwyczaj.
A przy zdjęciach swoich ofiar?
Nie wiem, o czym mówisz.
O fotkach znalezionych w garażu.
Widzieliście je?
To amatorszczyzna. Nie ja je robiłem.
Widzieliśmy je. Jedna z nich...
Znajdziesz ją, Holden?
Zrobiłeś to zdjęcie?
Nie pamiętam.
Od kiedy mam dzieci, urywa mi się film.
Mam hipoglikemię, niski cukier.
Mógłbym bezwiednie skoczyć z dachu.
Widzisz to?
To ty.
Czyli zrobiłeś to zdjęcie.
I zabiłeś tę dziewczynę.
O rany.
Kemper miał rację.
Mówił, że idioci z was.
Ja bym powiedział, że pierdoleni kretyni.
Wielki Ed i jego długi jęzor.
Założę się, że połknęliście wszystko, co wam wcisnął.
Musiał być zachwycony.
Chwila. O ile mi wiadomo, jego korespondencja jest monitorowana.
Co mogę powiedzieć?
Więzienia są jak kółka szydełkowania.
Wieści się rozchodzą.
Trzeba to sprawdzić.
Jeśli badani się kontaktują, to wszystko na nic.
Zadzwonię do naczelnika w Vacaville.
Albo pójdźmy do niego.
Jaka jest szansa, że wie, co się dzieje pod jego nosem?
Wystarczy zadzwonić.
Sądzisz, że Kemper nazwał nas idiotami?
To nie w jego stylu.
Może zadzwońmy do Kempera i spytajmy.
- Czy nazwał nas idiotami? - Czy rozmawia z Brudosem.
Wyszlibyśmy na idiotów.
Przepraszam. Mam miejsce w środku.
Nie ma sprawy. Może pan usiąść w przejściu.
Mam numer fotela na bilecie.
Nie szkodzi. Mój partner i ja musimy pogadać.
Wolę usiąść na miejscu widniejącym na bilecie.
Dziękuję.
Kręci cię to?
SAMSONITE OSZCZĘDZA CZAS
- Seksowne, co? - Nie.
Czym się różni od tego?
KOPIA DO AKT
Jest spora różnica.
Może w naszej optyce.
A to...
To mogłoby trafić do Playboya.
Do filmu, telewizji.
Klasyczny przykład damulki w opałach.
Chcesz powiedzieć, że reklamy tworzą psycholi?
Wszyscy faceci to zboki?
Nie, ale seks to nasz wyzwalacz.
Wendy ma pewnie teorię.
Ale dzięki temu dotrzemy do niego.
Mogę się zamienić miejscami.
Tu mam więcej miejsca.
Co mogę powiedzieć? Więzienia są jak kółka szydełkowania.
Wieści się rozchodzą.
- Fascynujące. - Tak uważasz?
Hipoglikemia. To kłamstwo czy wyparcie?
Stawiam na kłamstwo.
Musimy czytać między wierszami.
Nie każdy jest takim gadułą jak Kemper.
Właśnie, kontakty z Kemperem.
Dzwoniliśmy. Nie ma na to dowodów.
- Co nie przesądza sprawy. - Boże, gdyby...
Jak to prawda, wszystko na marne.
Serio?
Ile jest warte badanie, jeśli się konsultują?
To byłoby zanieczyszczenie krzyżowe.
O czym mogliby rozmawiać?
Brudos zwierzyłby się Kemperowi?
Obaj to zabójcy zorganizowani,
ale różni ich to, do czego są gotowi się przyznać.
Kemper jest aż nazbyt otwarty.
Brudos wszystkiemu zaprzecza, nawet w obliczu dowodów.
To nowe kryterium:
przyznanie się do winy lub nie po wyroku.
To cię ekscytuje?
Tak.
Nie powiedział nam nic ciekawego.
Przeciwnie.
Może w sensie akademickim, ale twoje badanie to nie wszystko.
Moje?
Mając dane, wszyscy możemy je stosować.
Za cztery lata?
Muszę napić się kawy.
- Kłamie w ciekawy sposób. - Jak to?
Strasznie przesadza.
Nikt by mu nie uwierzył.
Kłamał, pokazaliśmy mu dowody
i to był koniec rozmowy.
Nie przyciskajcie go do muru.
Kryterium po wyroku? Do czego nam to?
Potrzebujemy danych sprzed, nie po.
Wszystkie kategorie są istotne
przy katalogowaniu i sortowaniu.
Stawiam kolację, że ma więcej do powiedzenia.
Gdy miał 15 lat, groził dziewczynie nożem,
zrobił jej nagie fotki i ją zamknął.
Udawał swojego brata bliźniaka.
Ciągle mówił o Jerrym.
- Dowód, że jest porąbany. - Może.
Lubi się przebierać, udawać kogoś innego.
Co mu to daje?
Zaczął tracić świadomość, mając dzieci.
Nie ma awersji do mówienia o bliskich.
Mógłbyś zagaić o swoim synu.
- Nie. - Spróbuj.
Nie będę mu mówił o synu.
Nie musisz mówić prawdy. Zmyśl sobie rodzinę.
Chodzi o nawiązanie kontaktu.
Prosił o papierosy, pizzę. Spełnijcie jego zachcianki.
- Kiedy chcesz wrócić? - Nigdy.
Za tydzień?
Jak chcesz.
Rozmawiałem ze znajomym z policji w Portland.
Może powinieneś...
Na dwójce.
- Halo? - Pani Cooke?
- Tak. - Kto to?
- Pani Darcie Cooke? - Tak.
Mówi Bill Tench z FBI.
Chodzi o Jera?
O pani byłego męża, Jerry'ego Brudosa.
Czy mam obowiązek z panem rozmawiać?
Nie, ale mam tylko parę pytań.
Przykro mi. Nie bez powodu zmieniłam nazwisko.
Powiedziała: „Chodzi o Jera?”.
„Jer”?
Do twarzy ci w tych koszulach. Czemu nie kupiłeś?
Nie lubię wzorków.
Ubierasz się tak samo do pracy i po.
Noszę cywilne ubranie.
Właśnie, cywilne do bólu.
SKLEP OBUWNICZY STRATTONA
Siedem i pół.
Na pewno? Noszę siódemkę.
Nie cisną pani w stopy?
Może kozaki.
Przyniosę te w rozmiarze siedem i pół.
Dobrze. Rosną mi stopy?
To tylko pół rozmiaru. Drobna różnica.
Nie chcę mieć płetw.
- Nie masz. - Właśnie. I nie chcę mieć.
- Wykluczone. - Przymierz.
Nie potrzebuję nowych.
Proszę.
- Wyglądasz super. - Mogę zdjąć?
- Nie podobają ci się? - Wyglądam jak gej.
- Przepraszam. - Słucham.
Jaki ma pan największy rozmiar tych butów?
Tych?
Nie jestem pewny. Musiałbym sprawdzić.
Zatrzyma pan dla mnie tę parę?
Oczywiście.
Czołem, panienki.
Wróciliście po więcej?
Gdzie mamy usiąść?
To nie będzie konieczne.
Super.
Posiłujemy się?
Zapalisz?
No proszę.
Niech on mi przypali.
Skąd masz tę bliznę?
Darcie dowiedziała się, że uganiam się za laskami.
- Rzuciła się na mnie z nożem. - A serio?
To prawda.
Uwielbiała horrory.
Wolelibyśmy szczerze.
O mojej bliźnie?
Wiemy, że napadnięto cię tu kilka razy.
Znacie wszystkie odpowiedzi. Czego chcecie ode mnie?
- Szczegółów. - Interesują nas powody.
- Czego? - Zacznijmy od damskich ciuchów.
Można jaśniej?
Twoja żona zeznała, że widziała cię przebranego za kobietę.
Powiedziała to,
co policja chciała usłyszeć.
Ale widziała cię przebranego za kobietę.
Jesteś żonaty?
- Jak ma na imię? - Nie twój interes.
Wolałbym szczerość.
Jak Nancy reaguje na sprawy, których nie rozumie?
Nie rozumiem.
Powiedzmy, że moja żona
nie lubi eksperymentów.
- Młodo się pobraliście. - Miałem 22 lata, ona 17.
- Dlaczego ona? - Rozprawiczyła mnie.
Staroświeckie podejście.
Poślubiłeś pierwszą, z którą spałeś?
To było normalne w 1961 roku.
Ale już wtedy miałeś swoje słabości.
Kradłeś suszącą się bieliznę ze sznurów.
Sfotografowałeś nagą dziewczynę, gdy miałeś 15 lat.
Byłem zdrowym i jurnym młodym facetem.
A buty?
Jakie buty?
W twoim garażu.
Damskie.
Żona uwielbiała zakupy.
Było tam niemal sto par. Większość w rozmiarze 16.
A, te.
Koledzy mi przysyłali.
- Koledzy? - Zgadza się.
Dlaczego mieliby to robić?
Zaczęło się od żartów, ale przesadzili.
Ciekawe.
Co to?
Nagroda za szczerość.
Daj spokój, Jerry. Wiemy, że nie były od kolegów.
Cóż, jestem kolekcjonerem.
Nosisz je?
Nie muszę.
Nie musisz, żeby co?
- No wiecie. - Napalić się.
Jest uroczy.
Noszenie ich było częścią magii?
- Czemu on taki dociekliwy? - Pytam w imieniu Darcie.
Wciąż nic nie rozumie. Zadzwoniłem do niej.
- Akurat. - Miła kobieta.
Moja żona
nie rozmawiałaby o mnie.
Była żona.
Rozwód miał ochronić dzieci.
A zmiana nazwiska?
Na pewno łatwiej im w szkole.
Co miałyby powiedzieć kolegom?
Nie tylko o morderstwach. Jak wyjaśnić przebieranki?
Tatuś jest transem? Ciotą?
Pierdol się.
Jak się do tego mają pieprzone buty?
Pożera go ciekawość.
Przekażę Darcie. Po dziesięciu latach wciąż nie pojmuje.
- Pozdrów ją. - Tak zrobię, Jer.
- Chodź, Tony. - Co robisz?
Pieprzcie się.
- Tylko pytamy. - Mam dość tych bzdur.
- Co jest? - Skończyłem.
- Zaczekaj. - Dość tego.
Powiedz mu.
Nie gadaliśmy z twoją głupią żoną. Rozłączyła się.
Zapomniałeś o czymś.
Nowiutkie.
Największy rozmiar w sklepie.
Trzeba było przywieźć buty Nancy.
- Wal się. - Sam się wal.
Kiedy zacząłeś interesować się damskimi butami?
Nie zacząłem. Zawsze tak miałem.
Pewnie w okresie dojrzewania to zaczęło mieć podłoże seksualne.
Pierwsze obcasy miałem w wieku 5 lat.
Pięciu?
- Miałeś pięć lat? - To były szpilki.
Przyniosłem je z wysypiska.
Dlaczego?
Wcześniej widziałem takie tylko na zdjęciach.
Twoja mama nie nosiła szpilek?
Nigdy.
Co wtedy powiedziała?
Moja nakryła mnie na waleniu konia.
Weszła do pokoju. Zapomniałem zamknąć drzwi.
Serio?
Co zrobiła?
Była w szoku.
Jakbym robił coś niewyobrażalnie strasznego.
Uznała, że wymagam pomocy.
Chciała ci pomóc?
Wysłać do psychologa.
- Moja spaliła buty. - Te szpilki?
Zaciągnęła mnie do ogrodu,
polała je naftą i podpaliła.
- Pamiętna chwila. - Mówiła, że chciała córkę.
Chciała, żebyś był córką?
Urodziła już brata, więc chciała córkę.
- Mówiła ci? - Bez przerwy.
Czemu się wściekła, gdy przyniosłeś buty?
Nosiłem je po domu.
- Chciałeś spełnić jej oczekiwania? - Co?
Próbowałeś udawać dziewczynę?
Gdzie tam, kurwa. Nie chciałem być dziewuchą.
Podobały mi się te buty.
Nie wiedziałem, dlaczego się wściekła.
Wziąłem buty nauczycielki, ale jej wcale tak nie odbiło.
Buty nauczycielki?
Pani Kernegan. W pierwszej klasie.
- Zdejmowała buty pod biurkiem. - Na obcasie?
Niskim, ale szykowne. Przetrzepała nam tornistry.
Jak je znalazła w moim, myślałem że się wkurzy,
ale tylko ją to zaciekawiło.
- Co? - Dlaczego je wziąłem.
Kobiety zawsze chcą wiedzieć, no nie?
- Przynajmniej tak myślą. - Darcie też?
W małżeństwie nie jest łatwo.
Musisz się siebie wyprzeć
albo mieć własną przestrzeń.
Jak pole golfowe.
W garażu założyłem kłódkę i domofon.
Dzwoniła, gdy chciała coś z zamrażarki.
Żeby nie znalazła trofeów.
Nie byłaby zadowolona.
Ja pierdolę.
- Niesamowite. - Tak, odjazd.
To, jak matka spaliła mu buty.
Szpilki zadziałały.
Można tak powiedzieć.
Mam pytanie.
To prawda, że mama cię nakryła?
- Nie krępowałeś się o tym mówić? - Kto nie miał wpadki przy mamie?
Opowiedziałeś mordercy bardzo intymną, osobistą historyjkę.
Mnie to krępowało.
Chodzi o Nancy?
- To nic złego... - Jak ta robota cię nie rusza,
jesteś pokręcony albo się oszukujesz.
Gdzie jesteś?
Prawie zarzucili nam, że to nasza wina.
Nie wiem, co powiedzieć.
Miałam nadzieję na większe wsparcie.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Nauczycielka uważa, że to ignorujemy.
Dlatego tak się zachowuje.
Musimy coś zrobić.
To znaczy, że wiesz, czy tylko mnie zbywasz?
To pierwsze.
Chcesz dziś iść do Lamplightera?
Jasne. Dlaczego jesteś taki?
Mówiłem, że nie mogę teraz rozmawiać.
- Skończyłaś? - Tak.
Niezłe, prawda?
Słyszałaś, co powiedział o matce?
Przesłuchałaś to?
Co było w pudełku?
Pomysł Holdena. Zgadniesz?
Pewnie buty.
Miał erekcję.
- Nie taki był cel? - Miał zacząć mówić.
Skusiliście go butami i kłamaliście o żonie.
Wciskał kit o Kemperze. Użyliśmy jego taktyki.
- Więc się zemściliście? - Nie. Mówiliśmy jego językiem.
To badanie naukowe, nie wygłupy.
- Wyjaśnię ci. - Proszę.
Faceci komunikują się w pewien sposób.
Może być ostry, ale to forma kodu. Ujawnia konflikt.
Dzięki za naświetlenie męskich rytuałów.
- Pominęliście nasz kwestionariusz. - Twój. Nie sprawdził się.
Chcieliście tylko usłyszeć, że nosił damskie ciuchy.
- Odkryć jego przebranie. - Przebieranki to część jego osobowości.
Ma bzika na punkcie kobiecych ubrań i ciał.
Chce je posiąść, przeniknąć.
Jeśli to zrozumiemy, rozpoznamy u innego mordercy.
- Przebieranie to nie wstęp do zabijania. - Tego nie twierdzę.
Dla większości to niewinna forma ekspresji.
- Większości? - Robiących to.
Zwykle ma to podłoże seksualne. Seks napędza badanych.
Czasem tak.
Transwestytyzm praktykowano
w każdym okresie i w każdej kulturze.
Chcesz nauczać, wracaj do Bostonu.
Nie mówiliście jego językiem.
Dokuczaliście mu z powodu czegoś, co podważa waszą męskość.
- Co? - Wyrażaliście własne sądy.
- Nie, ale teraz wyrażę. - Czekajcie.
- Gadasz bzdury. - Jezu.
O co chodzi?
Nie wiem, może o wasz brak obiektywizmu.
Mieliśmy być obiektywni?
Zachęcałaś, by dotrzeć do niego, mówiąc o bliskich.
- To obiektywizm? - Eksperymentujemy.
Chodziło o zmyślone wyznania, by go zagaić...
Mówiłaś co innego. Zresztą to niemożliwe.
Nie da się nawiązać więzi z ludźmi typu Brudosa, udając.
Możemy mu dokuczać albo się otworzyć. Jedno i drugie ma swoją cenę.
Muzykoterapia.
Jest gorąco polecana.
Ma 10-letnie doświadczenie.
Dziękuję.
Szkopuł w tym, że przyjmuje w Charlottesville.
Szukałam kogoś w Waszyngtonie.
Sądziłam, że mają tu terapeutów.
Tyle tu dzieci polityków... Ale może to zbyt alternatywna metoda.
Nie wiem, czy to hipiska. Gadałyśmy przez telefon.
Wydała mi się bardzo miła.
I profesjonalna.
Woziłabym go raz w tygodniu,
zabierała wcześniej ze szkoły.
Może to nawet lepiej po dzisiejszym zajściu.
- Ile bierze? - Czterdzieści pięć.
Za godzinę?
Półtorej.
- Drogo. - Wydajesz tyle na kije golfowe.
Ale jak je kupisz, to masz.
Polecono mi psychologa dziecięcego w Woodbridge.
To o wiele bliżej.
Polecono ci? Kiedy?
Miesiąc temu.
Czemu nic nie mówiłeś?
- Nie chcę go wysyłać do czubologa. - Ja też nie.
Ale wolę posłać go do lekarza niż do muzycznej hipiski.
Daj spokój. Nie chodzi o pieniądze.
Oczywiście, że nie.
Miałem...
nadzieję, że do tego nie dojdzie.
To prywatna szkoła.
Jeśli będzie gryzł dzieci, wyrzucą go z niej.
Dokuczają mu, więc się broni.
- Trzeba było go zatrzymać na rok. - Nie w tym rzecz.
Przy mnie i przy Julie jest normalny.
Czytałam, że muzykoterapia jest zalecana w nauce porozumiewania się.
Nauka porozumiewania się. Tak to nazywają?
Najwidoczniej nam by się przydała.
Jestem wykończony. Możemy dokończyć później?
Chyba musimy to zrobić sami.
Poćwiczmy na linach.
To bez sensu.
Wróciliśmy wcześniej.
Wszystko gra?
Brian w porządku?
Śpi.
Coś się stało?
Gdy kładłam go spać, znalazłam coś pod łóżkiem.
- Co takiego? - Nie mam drobnych,
więc dostaniesz premię.
To było pod łóżkiem Briana.
Tak mi przykro.
Wiesz, że pracuję w FBI. Prowadzę paskudne sprawy.
Pewnie wziął z gabinetu. Muszę zamykać szafkę.
Nie powinnaś tego oglądać.
Brian też widział.
Oczywiście.
- Nawaliliśmy. - To moja wina.
- Lubi szperać. - Musimy mieć go na oku.
- Musimy mu to wyjaśnić. - Powiem mu, że nic się nie stało.
- Nic się nie stało? - Chodź, kotku.
Dobrze się czujesz?
Rodzice chcą, żebym znalazła poważną pracę.
Złożyłam podanie w centrum handlowym...
Ale będziesz mogła nam czasem pomagać?
To będzie trudne.
Skarbie,
pomagasz nam od lat.
Przykro mi, pani Tench.
Nie zapomnij pieniędzy.
Proszę pożegnać ode mnie Briana.
Ta szafka ma zamek. Muszę tylko znaleźć kluczyk.
Albo dorobić nowy.
Ten ma 20 lat.
Ale chłopak to Houdini.
Może sprawię sobie sejf.
Co to robi w naszym domu?
To praca. Czasem biorę ją do domu.
To? Musisz coś takiego brać do domu?
Co z tym robisz?
Analizuję i szukam śladów.
- Nie mówisz mi nic o swojej pracy. - Już wiesz czemu.
- Nie musisz mnie chronić. - Chronię wszystkich.
Ale musisz chronić syna.
Co w ogóle robił w moim gabinecie?
Nie upilnujemy go. Ciągnie go do tego pokoju.
Bo wie, że to zabronione.
- Zamontuję zamek. - Chce się do ciebie zbliżyć.
Czasem znajduję go w szafie.
Zakłada twoje krawaty i chodzi w twoich butach.
Jestem w domu w weekendy. Poświęcam mu czas.
Jak nie grasz w golfa, to próbujesz się tam wyrwać.
Bawiąc się z nim, zerkasz na zegarek.
- Szczerze mówiąc, nie bawi mnie. - Nie bawi cię?
Wiem, jak to brzmi, ale próbowałem.
- Nie jest zainteresowany. - Nie wystarczy być.
Musisz się z nim bawić.
Nie mogę z nim pogadać ani go przytulić.
Nawet nie patrzy mi w oczy.
- Nie tracę nadziei. - Ja tak.
Pytasz, co robię?
Chcesz zobaczyć, nad czym pracuję? Chodź.
To czubek góry lodowej.
Młoda matka chłopca w wieku Briana.
Morderca zrobił z nim to samo.
Pokazać ci zdjęcie? Jest tu gdzieś.
To jest ciekawe.
Kobietę zadźgano, zgwałcono, obcięto jej piersi.
Zrobił to jej chłopak, jego szwagier i siostra.
Rodzinna sprawa.
Nad tym pracuję teraz. Miły gość, Jerry Brudos.
Zabił cztery dziewczyny w wieku Julie.
Powiesił je w garażu.
Jedna zapukała do jego drzwi. Innej zepsuło się auto.
Kolejną porwał z parkingu, gdy jechała zjeść z mamą lunch.
Tak mi przykro.
Wiem.
Przepraszam.
TUŃCZYK
Twoja ulubiona.
Mieszanka Quantico.
Dziękuję.
Mama.
Mama i buty.
Coś zaszło.
Najwidoczniej.
Ale co?
Poszło o jej reakcję?
O jej gwałtowność.
Przez fakt spalenia zapamiętał buty jako zakazane.
I zaczął o nich fantazjować.
Potem nauczycielka zareagowała inaczej.
Odbierał sprzeczne sygnały od dwóch dorosłych kobiet.
Wyznał, że już wcześniej pociągały go damskie buty.
Wziął szpilki z wysypiska, mając 5 lat.
Nie wszyscy zgadzają się z teoriami Freuda,
ale miał rację, że nasze preferencje kształtują się bardzo wcześnie.
Kiedy to się zaczęło?
I jak się splotło z jego seksualnością?
Czy ktoś w jakimś momencie mógł coś zrobić?
Zadajesz właściwe pytania.
Chcę poznać odpowiedzi.
Jak my wszyscy.
Dobrze, że tu jesteś.
Mam pomysł, jak inaczej podejść Brudosa.
Wendy mówiła o unikaniu odpowiedzialności.
Daruj sobie.
Policja w Fairfield.
Poproszę z oficerem McGraw. Mówi Bill Tench z FBI.
Nie ma go. Coś przekazać?
Niech przejrzy zdjęcia ze sprawy Ady Jeffries.
- Jeffries? - Właśnie.
Chodzi o sznur, którym ją skrępowano.
To węzły żeglarskie, a Fairfield nie ma dostępu do morza.
- Powiem mu. - Dziękuję.
- Wróciłeś do tego? - Obiecaliśmy pomóc.
- Uważasz, że jest coś... - Daj mi spokój.
Ktoś dziś wstał lewą nogą.
To, co mówiłam wczoraj o obiektywizmie...
Miałeś rację, to bzdura.
Trudno o niego.
Poznałem wariatów.
Byłem w wojsku.
Szkółka objazdowa to betka.
Nie ruszała mnie rozmowa o tym, ale co ja mogłem wiedzieć?
Ci ludzie są zniszczeni i wiedzą, jak niszczyć innych.
Gonię resztkami sił.
Możesz wziąć urlop?
- Nie. - Pogadać z kimś?
- Gadam z tobą. - Ze specjalistą.
Jesteś specjalistką.
- Nie mogę być terapeutką współpracownika. - Terapeutką?
Nie o to chodzi.
To inne czasy. Nie musisz udawać macho.
On jest cholernie odporny.
Jak się tego nauczyć?
- Cześć. - Boże, wyglądasz fantastycznie.
Ty też.
Cieszę się, że to koniec sesji.
Zrobiłam kolację.
Było pyszne.
Nie dziw się tak.
- Ukrywałaś to przede mną. - Jak grzeczna dziewczynka.
Zadziałało. Wyjdź za mnie.
Żeby ci gotować? Nie.
Za twój kulinarny talent.
- Za talent do obciągania. - Przestań.
Za odmienienie mi życia. Poszerzenie horyzontów.
- Namawianie do powrotu do szkoły. - To toast za mnie?
Wiedz, że doceniam ciebie,
twoje poświęcenie i zdyscyplinowanie.
Masz odwagę zaspokajać swoją ciekawość.
Wystarczy.
- I tolerujesz moją gadatliwość. - To prawda.
Cieszę się, że jestem w twoim życiu.
Chodź.
No chodź.
Zaczekaj.
Co jest?
Nie podoba ci się?
Podoba.
Wszystko gra?
Dziwnie się czuję.
To wszystko...
To nie ty.
Właśnie. O to chodziło.
Napisy: Małgorzata Hickey